 Arzu TAŞKIN
taskin.arzu@gmail.com
Yalnızlığın kaçınılmaz limanı sosyal mecra.
Ne merak, birbirimize bakıp duruyoruz, fotoğraflar , anlar, bir de anlatıyoruz.
Sesimiz duyulsun istiyoruz.
Görünelim, bilinelim hep beğenilsin her halimiz istiyoruz.
Tam bir cümle kuracakken içerden bir ses, " Yok kişisel yazmak yok. Ayıp artık kime ne benim ne düşündüğümden."
Okuduğunu, gördüğünü, duyduğunu anlatmalı mı ?
Ama şu sosyal mecra dediğim. Herkes orda. Bir zamanlar sevip sevmediğin, kaçtığın, küstüğün, küstüğünü bilmeyenin ...
İnternette gazeteler, köşe yazarları, toz konduramadığım gazeteciler.
Şaşkınla okuyorum bazen tweet denilen cümleleri.
Onların arasında hayran hayran yazıp bekleşenleri ...
Başka biri olamamanın acısı yok artık kimsede.
İki süslü poz, bir derin anlamlı cümle ile herkes kusursuz aynalardan ben de buyum diye sunumlarda.
Bir taraftan da, dünyaya zerre hayrım dokunur belki diye sesimi duyursam mı acabalı sorularla
girsem mi kapısından sosyal diyarların derken ...
kararsız kararsız yazdım kelimelerimi bak şimdi .
Hadi bakalım kimbilir birgün, kuş uçar konar misali düşünceleri paylaşmak üzere bir Twitter Hesabımda buluşmak üzere diyebilir miyim ?
Yazarken bile vazgeçtim. Psikolojide bir adı var mı bunun ? Neler oluyor zihnimde ?
Eski usulden vazgeçmek istemiyorum. Unutmak istemiyorum. Yeniye alışmak istemiyorum ama cazibesinden de kaçamıyorum.
Nazım Hikmet şiirlerini Twitterla duyurur muydu ? Ahmet Hamdi Tanpınar yeni kitabının tanıtımını facebook sayfasında yapar mıydı ?
Onlar şimdinin tüm şartlarına göre en zor zamanlarda eserleriyle ölümsüz oldular.
Eskiye aitim işte , değişemiyorum ya da ne istediğimi bilmiyorum gibi
ki bu zamana ayak uyduramamanın örneği olabilecekken
ben kendi adıma , bu halime, şu sosyal mecranın
" yazdım gitti " kalabalıklığında var olmayı reddedişimdir diyorum.
Susuyorum yaza yaza yaza...
|
