Sarı; hayatımızdan gelip geçen ya da bizim hayatın içinde gelip geçtiğimiz uçarı mekanların rengi. Benzin istasyonlarının, postahanelerin, ekmek arası festfudların, ışıklı, sınıfsız, herkesi çağıran ortak ve optik dili. Siyah; tek başına ağır bir gizemken içine ışıklı bir renk, bir çizgi attığınızda geveze bir ikona dönüşen büyülü boşluk.
Çocukluk armonikamızdan çıkıp yuvarlanan, samimi bir içe çekişle bizi davet eden tuşlar. Onların arasında kimisi tepetaklak gelen, dünyaca ünlü virtüözlerin sıcak ve avam isimleri. Dünyanın en akademik, dokunulmaktan en uzak enstrümanını, yeni bir sokak oyununun ekipmanı haline getiren bir tasarım... Diyor ki bana; Şehre piyano çalan üstadlar geldi, kap gel çoluğunu çocuğunu, korkma müzikten, korkarsan sevmezsin.
Son yıllarda Antalya‘da gördüğüm en başarılı festival lansmanını deşiyorum. Antalya Piyano Festivalini. Genç bir tasarımcı, herkese bir festival nasıl "halklaştırılır" bunu gösteriyor. Üstelik piyano festivali, üstelik grafikle. Bir festival (her ne kadar) avamdan uzak terimler taşısa da nasıl halka indirilir, sınıfsız bir davet nasıl yapılır bunu gösteriyor.
Kavramların başına "halk" kelimesini koyarak sınıfsızlaştırmaya ya da solculaştırmaya çalışan sığlığa meydan okuyan grafik tasarımlar görüyoruz hem de Antalya‘da. Bunu buralı bir genç başarıyor; Serdar Karatepe.
Cam Piramitin önü Barselona‘da bir caddenin ilk 100 metresi gibi, billboardlar, direk flamaları ya da konstrüksiyonlar mı demeliyim, herşey işin endamının büyüsüyle süsleme ucuzluğuna kaçmayan bir soğukkanlılıkta. Böyle işler insana umut veriyor, Guernica‘yı iki öküz bir at gibi algılayan önemli adamlara karşılık, aynı tabloda bir savaşı gören değerli adamların da var olması gibi bir sevinç veriyor. Creative Panama Antalyalılara grafik mesajı olan basit sade ama altyapısı görkemli işler sunuyor.
Bunun yanında Halkın greyfurtu(!) asil, mora kaçan, kontes abla imgeleriyle yükleniyor zihnimize. Galalı, smokinli, yönetilemeyen krizlerle, üst perde kavgalarla bizi içine almaktansa dışına itiyor. Saçımızı çekerken başımızı okşar görünen iktidarlar gibi yazlık sinemalarla ‘halk sevici‘ gövdeler gösteriyor. Niye, salonlar almıyor mu bizi? Yeni konuştum bir dostumla geçenlerde, Ahmet Altan‘ın lafı dedi; Önemli adamlar var ülkede bir de değerli adamlar. Bu şehrin festivalleri de böyle sanırım, adamları gibi. Birisi önemli, diğeri değerli. Değerli adamlarla...
